Slepend maar heftig donderend komt White Death Calling op gang, de bijna stoner-achtige drive krijgt meer vaart en met punky energie ontwikkeld het zich naar de erg catchy kruising van punk en metal, die kenmerkend genoemd kan worden voor deze band. Messcherpe metal riffs worden moeiteloos en erg passend afgewisseld met punky powerchords. Deze mannen hebben echt een goed gevoel voor timing en proporties! Ook de raspende, woest uitgespuugde spraakwatervallen en bij vlagen verrassend melodieuze refreinen en koortjes lijken precies goed gepositioneerd en gedoseerd. Met “two, three, four” (one hebben ze maar weggelaten), schiet Hell’s Raiders uit de startblokken. Erg moeilijk stilzitten terwijl deze up-tempo track met een paar heel aanstekelijke hooks aan me voorbij trekt. Ook het door de melodielijnen en koortjes bijna melancholiek klinkende The Storm Of Lead beukt er aardig tegenaan en blijft ook heel behoorlijk hangen. De drie originele studionummers op deze EP, zijn in de heruitgave aangevuld met een drietal livenummers. (bron: rockportaal.nl)